فرهنگ و هنر

وضعیت بازار «ساز» پس از ممنوعیت واردات

کسانی که بعد از انقلاب اسلامی ایران در سال 57 در عرصه موسیقی غیرسنتی ایرانی یا به اصطلاح موسیقی غربی فعال بودند، از روز اول شرایط متفاوتی پیدا کردند.

به گزارش آپارات نیوز، روزنامه شرق در ادامه نوشت: در این شرایط فضای هویت طلبی و غرب ستیزی در بین فرهیختگان حاکم شد و مجموع عوامل حوزه به نوازندگان غیرایرانی محدود شد. با این وجود و با همه فراز و نشیب های این راه، تدریس موسیقی کلاسیک در ایران ادامه یافت و ارکسترهای سمفونیک در فواصل زمانی به کار خود ادامه دادند. با این حال، راه سخت بود.

اما در روزهای اخیر اظهارات عجیب یکی از نمایندگان مجلس پس از اعلام خبر بازگرداندن 11 کانتینر حاوی سازهای «غربی» آنقدر خبرساز شده که شاید نیازی به ذکر مجدد نباشد. این نماینده گفت: واردات سازهای غربی یک ضرورت نیست. آن به کنار؛ او گفت: هرکس به دنبال پیانو، عینک آفتابی و “امیال شخصی” است، باید ایران را ترک کند. این سخنان صدای برخی از محافظه کاران را نیز درآورد و در رسانه های دولتی ایران، مجری به شدت به این نماینده حمله کرد. بهمنی از انتقادات تند و طنز در شبکه های اجتماعی به راه افتاد تا جایی که در نهایت نماینده ای که ابتدا گفته بود این حرف ها تحریف شده است، با صدایش روبرو شد و مجبور به عذرخواهی شد. اما جنجال بر سر این موضوع به ما نشان داده است که در این منطقه آرام – حداقل در سطح رسمی – چه می گذرد. وضعیت واردات سازهای به اصطلاح غربی در سال های اخیر چگونه بوده است؟ نوسان قیمت ها چگونه بوده و آهنگسازان و دنبال کنندگان این عرصه چه مشکلاتی دارند؟ در این گزارش سعی شده تا حدی به این سوالات پاسخ داده شود. بیایید ابتدا از بازار شروع کنیم.

قاچاق سهام و کلاهبرداری

فروشگاه نسبتا کوچک اما مرتب است و فقط در یکی از بلوارها پیانو می فروشد. پرس کارت را به دقت بررسی کنید.
وی در پاسخ به سوالی درباره ممنوعیت واردات می گوید که این ممنوعیت به مدت سه سال ممنوع بوده است. چون یک کالای لوکس است. می پرسم پس این سازها از کجا می آیند؟ می گوید همه دست دوم هستند، خانه می خریم; بیشتر از بالای شهر. اونی که دم داره مثلا 401 سالشه. قیمت را می پرسم: 200 میلیون تومان.

او درباره میانگین افزایش قیمت می گوید، همین کالا در سال 97 30 میلیون تومان بوده است. پیانو فتوکپی خودرو است. پیانویی که دست اولش اینجا سه ​​برابر قیمت جهانی است. به خصوص پیانو در بازار بسیار بدی است. از شکل پیانو می پرسم. اول می گوید شخصی است و بعد می گوید باید ضبط را خاموش کنم. من به شما اطمینان می دهم که نام او از بین نخواهد رفت. او می گوید که رسما از بندر گناوه خارج می شود. او همچنین می گوید که تقلب رایج است. مخصوصاً پیانوی الکترونیکی که قطعاتش از چین آورده شده و با بدنه دیگری اینجا می چینند و افرادی که عموماً متریال آن را نمی دانند، آن را هم بخرند.

40 سال وضع ما اینه الان بدتره!

فروشگاه دوم دارای انواع ابزار است. گیتار آکوستیک و الکتریک، پیانو و ویولن. وی گفت: نمی دانم منظورشان از آنچه به افکار عمومی می گویند چیست، اما مسلم است وگرنه وارداتی که سه سال است ممنوع شده است، ممنوع می شود. در مورد سوال می پرسم کی می گوید خیلی کم شده است. شش میلیون قلم 60 میلیون تومان. کدام دانش آموز توان پرداخت آن را دارد؟ چه کنسرتی برگزار می شود که نوازندگان درآمد داشته باشند؟ فکر نکنید که ما خوشحالیم قیمت 60 میلیون! هیچکس با این وضعیت خرید نمی کند. مشکل امروز و دیروز نیست. این وضعیت چندین ساله ما بوده است. هر روز با یک نامه بازار را تکان می دادند. اما در حال حاضر بدترین نوسان نرخ ارز است. این در حالی است که با این نوسان شدید نرخ ارز جرات واردات نداریم. اونی که به این وضعیت میرسه مثل ما شرکت رسمی نیست، فروشگاهه. نظارت جنایی ما بسیار شدید است.

او به سوالات بیشتر پاسخ نمی دهد و می گوید مسئولیتش یک دفتر است و هیچ ملکی ندارد.

موسیقی به کنار؛ با طبل و بلندگوی محرم چه کنیم؟

فروشگاه زیر نماینده یکی از برندهای مطرح صدا و ساز می باشد. او می گوید واردات از سال 97 ممنوع شده است. در این مدت فقط چند بار کالا از گمرک عبور کرد. می پرسم چطور؟ می گوید سفارشش قبل از تاریخ ثبت شده و فقط دو سه مورد است که اجازه ترخیص کالا از گمرک را داشته ایم. می پرسم آیا آن هم خیلی محدود است، خلاف قانون نیست؟ او می گوید نمی داند من کار اداری انجام می دهم.

همکارش که کمی بزرگتر است درخواست پرس کارت می کند و بعد از بررسی می گوید هر چه زودتر دست به کار شویم. داره یه کم کج میشه از قاچاق می پرسم، می گوید نمی دانم، شنیدم. من در مورد درج محدودیت واردات می پرسم که می گوید همه چیز ممنوع است. هر چیزی که مربوط به موسیقی باشد اعم از مترونوم، گیرنده یا دستگاه ضبط ممنوع است. تورم را با مثال توضیح دهید. مثلاً در سه سال ساخت که چهار میلیون بود، الان 52 میلیون تومان قیمت داشت.

دولت جدید چطور؟ اوضاع بدتر شد همان سازي كه گفتم چهارده پانزده ميليون تومان داشت مال دولت جديد است. قبل از این دولت 39 میلیون تومان بود الان 52-53 میلیون شده است.

یعنی بازار در این مدت ترسیده است؟ تایید می کند و می گوید بدتر می شود چون کالاها کمیاب می شود. مثلاً پیانویی که ما اصلاً نمی توانیم بسازیم. هیچ کدام از قطعاتش واردات نیز کاملاً ممنوع است. پس به نظر شما چه اتفاقی قرار است بیفتد؟ الان خوبه

از محرم می پرسم طبل و سیستم صوتی می خواهد که همه خارجی و وارداتی هستند. بگو آفرین! آنها هم دچار مشکل می شوند. مثلاً با هیئت چند هزار نفری و مراسم بزرگ تاسوعا و عاشورا در محرم چه کنند؟ در ورزشگاه آزادی چه کار می کنند؟ حتی برای سخنرانی وزیر باید اجناس چینی بی کیفیت را با قیمت های آمریکایی و اروپایی بخرند.

مرد کجا به عقل می افتد و می گوید سؤالات شما تمام شده است؟

تمام شده.

این بهترین راه برای سانسور است. ریشه کن شده اند!

اما با یکی از آهنگسازان سرشناس موسیقی الکترونیک که صدابرداری، میکس و مسترینگ هم انجام می دهد و شرکتی در این زمینه دارد صحبت کردیم. وی به دلیل ملاحظات صنفی درخواست کرد که اظهاراتش به صورت ناشناس منتشر شود. او می گوید محدودیت ها در واقع از دوران ریاست جمهوری احمدی نژاد شروع شد که توضیح می دهم. اما در حال حاضر و در مورد محدودیت های جدید، خرید زیادی از ایران نداریم. یعنی با این قیمت های فعلی اصلا گرون نمیشه. هیچ آژانسی وجود ندارد و ما اعتماد نداریم. اگر کسی در اینجا ادعای نمایندگی دارد، دفتر او در واقع در دبی یا جای دیگر ثبت شده است زیرا شرکت مادر اصلاً به ایرانیان نمایندگی نمی دهد. کار بسیار سخت است. مثلا در سال 2017 شش میلیون هدفون (با نام تجاری) برای استودیو (96) خریدیم، الان فکر نمی کنم اگر پیدا شود زیر 100 میلیون باشد. اولین مشکل این است که نوازنده یا صدابردار به شدت نگران آسیب به سازهای خود است. این یک ترس دائمی دارد، زیرا اگر از بین برود، به سختی می توان آن را جایگزین کرد. مخصوصاً در دوره ای که برق بود همه بچه ها ترسیده بودند. این به شدت کار نوازندگان ما را مختل می کند. این ترس دائمی است.

الان نمی دونم همین مبلغ رو چطوری وارد می کنن، جدا نمی دونم. من می دانم که گیتار در یک ظرف بین آیتم های دیگر قرار می گیرد و محدود است اما پیانو نه. ابزار اصلی ما ساز، کامپیوتر و کارت صدا هستند. لپ تاپی که در سال 2015 (94) خریدم شش میلیون، امروز می توانم 60 میلیون بفروشم، حتی دست دومش. تعمیر و تعویض عملا غیرممکن می شود. من از اول کرونا و بعد نوسانات قیمت یک کار هم انجام ندادم. هر کار آهنگسازی که انجام دادم در دبی یا اروپا بود. مثلا به کسی که برای تئاترش موسیقی می خواهد چه قیمتی بدهم و مثلاً کار اولش باشد؟ 500 تا هزار یورو کف من است. اکنون چه اثر هنری اصلی می تواند بخرد؟ از قضا من کاری به این هنر مبتذل که ترویج می شود ندارم. این مشکلی است که از زمان احمدی نژاد شروع شده و اکنون به اوج خود رسیده است. این بدان معناست که برای ورود به صحنه ابتدا باید ثروتمند باشید و حتی اگر وارد صحنه شوید، باید ثروتمند باشید تا دوباره از این اکوسیستم استفاده کنید. من خیلی ها را می شناسم که دیگر فقط تدریس نمی کنند. به همین دلیل مدارس تعطیل هستند و این کار سختی است.

نگاه کن این بلایی بود که سر احمدی نژاد آمد و حالا با این رویه به اوج خود می رسد. حالا یک نفر با تجهیزات مناسب فقط یک بیلبورد به کنسرت مبتذل پاپ می دهد که از زمان احمدی نژاد و ورود سرمایه گذاری های کلان به هنر ادامه دارد. سالنی که از قبل تجهیزات خوبی داشته باشد، دیگر به غیر از یک پاپ سودآور به کسی اجاره نمی‌شود. با نوسانات ارز و ممنوعیت واردات مشخص است که اوضاع بدتر شده است. فرد جدید خیلی راحت وارد این سیستم می شود. این روش بسیار موثرتر از سانسور است و ریشه دارد. چه راهی بهتر از این؟ ببینید، مثلاً امروز موسیقی را همان شخصی که شامپو را به سوپرمارکت می برد پخش می کند، مردم آلبوم موسیقی را از خواربارفروشی می خرند. نشریه دیگری که کار ارزنده ای انجام داد و مثلاً سالی 10 آلبوم با تیراژ 2000 آلبوم داشت، با این وضعیت ضبط گران قیمت و سازها و وسایل گران قیمت که توزیع آن مختل شد و به دست بقال های محلی افتاد، آیا می تواند رقابت کند. ? آیا او ثابت ایستاده است؟ آنها آمدند تا موسیقی اصلی و استعدادهای جدید را به روش های مختلف کشف کنند. یا باید بری زیر زمین یا هیچی. فقط پاپ مبتذل باقی مانده است. این ممنوعیت واردات نیز برداشته شده است. شما چی فکر میکنید؟

انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا